سيد محمد باقر شفتي

264

تحفة الأبرار الملتقط من آثار الأئمة الأطهار ( فارسي )

عيالي من فضلك الواسع فانك ذو الفضل العظيم » « 1 » بدان كه عيال به عين مكسوره است . قال في القاموس : عيال ككتاب من يتكفل بهم « 2 » . مخفى نماند از حديث ظاهر نمىشود كه اين دعا و همچنين دعاى سابق بايد در سجدهء آخر بعد از فراغ از ذكر خوانده شود ، بلكه مقتضاى حديث در دعاى أخير آن است در هر يك از سجدات كه بخواند خوب است ، و دعاى اول حكايت فعل ائمه است ، مشخص نيست در كدام يك از سجود بوده ، بعد از فراغ از ذكر بوده يا قبل ، پس احتياط در دين مقتضى اين است كه هرگاه خوانده شود در سجدهء آخر بعد از فراغ از ذكر قصد خصوصيت در آن محل ننمايد ، بلكه به قصد آن كه دعا در سجود راجح است اتيان نمايد . هفتم : از مستحبات صلوات فرستادن بر فخر أنبياء و رسل و آل أطهار آن سرور است ، خواه به لفظ « اللهم صل على محمد و آل محمد » بوده باشد ، يا به لفظ و صلى اللَّه على محمد و آل محمد ، به اين دو طريق مأثور است ، حكايت صلوات در سجود مثل صلوات در ركوع است ، به اين معنى كه قدر ثابت و منصوص صلوات در سجود است ، اما بودن آن بعد از فراغ از ذكر ركوع منصوص نيست ، مگر ادعاى معهوديت شود در زمان نزول أخبار ، كه بعد از فراغ از ذكر بوده ، لهذا حمل شود بر آن . جزم در دين مقتضى اين است كه اتيان شود به آن بعد از ذكر به قصد رجحان اتيان به آن در سجود نه به قصد رجحان اتيان به آن بعد از ذكر . هشتم : از جملهء مستحبات آن است كه جلوس فيما بين السجدتين به طريق تورك بوده باشد ، و كيفيت آن اين است كه بنشيند برورك چپ و دو پا را از جانب راست بيرون بياورد و ظهر قدم چپ را بگذارد بر زمين ، و ظهر قدم راست

--> « 1 » وسائل الشيعة ج 4 / 974 ح 4 . « 2 » قاموس ج 4 / 22 .